Ze had het de week ervoor op de training verteld, zo vol was ze ervan! Aan het eind van haar eerste seizoen met de vlag had ze al een aanstelling voor de bekerfinale in de zak. Meteen werden plannen gesmeed om haar in het verre Heinenoord te supporteren.
Uiteindelijk ondernamen Jaap van Ingen, Tijs Gommans en Ben van Maaren de rit naar de Hoekse Waard. Zij troffen Merel terwijl ze zich warmliep. Gelukkig konden een paar duimen en een grote glimlach er wel vanaf (zie foto hiernaast). Het was volle bak, zo’n kleine 3000 toeschouwers namen bezit van het Tienvoet-complex. Een machtige, prachtige ambiance voor een finale, met een erehaag van pupillen, streamers en – hoewel het verboden was – vuurwerk.
Onkreukbaar
De eerste helft was eenzijdig en toen vierde-divisionist Poortugaal binnen 10 minuten scoorde, was de conclusie eigenlijk al dat tegenstander en tweedeklasser Spartaan ‘20 dit niet meer zou kunnen omgooien. Merel deed het intussen prima. De samenwerking tussen de officials verliep goed en er waren geen 50/50-momenten die het uiterste van Merels concentratie- en observatievermogen vroegen. Alle signalen waren duidelijk, alle wait-and-see-gevallen had ze goed in de gaten en ze bleef onkreukbaar bij appels van spelers.
In de tweede helft veranderde dit beeld niet en aan het einde van de wedstrijd kon Merel met haar team de welverdiende medaille ophalen. Een onvergetelijke ervaring aan het begin van haar assistenten-loopbaan – hopelijk de eerste van veel meer.
Hieronder een aantal door Ben gemaakte foto’s:
